Ons hou daarvan om te dink ons verstaan dinge...

Ons hou daarvan om te dink ons verstaan dinge. Die wêreld, mense, onsself. Dis amper ’n troosgedagte, dat alles sin maak as jy net lank genoeg daaroor dink. Maar dis dalk die grootste illusie van almal: die idee dat begrip gelyk is aan waarheid.

Ons verstaan dikwels net genoeg om gemaklik te voel, maar nie genoeg om werklik te sien nie. ’n Filosoof sou sê: om te weet dat jy niks weet nie, is die begin van wysheid. Tog leef ons in ’n tyd waar sekerheid verkoop word soos ’n produk: "vyf stappe na geluk", "drie maniere om suksesvol te wees", "die geheim tot balans". Die mark het selfs onsekerheid probeer formuleer.

Maar filosofie herinner ons daaraan dat vrae meer waarde het as antwoorde. Want vrae hou ons lewendig. Hulle ruk aan ons oortuigings en laat lig insypel in die skeure van wat ons glo. Dis nie gemaklik nie, maar dis eg.

Om te filosofeer is nie om slim te wees nie, dis om eerlik te wees. Eerlik oor jou eie onkunde, jou twyfel, jou beperkinge. Want die oomblik wat jy glo jy het alles uitgevind, hou jy op om werklik te dink.

Dalk is die doel nie om te verstaan nie, maar om bewus te wees van die misterie. Om te kyk sonder om te verklaar, om te luister sonder om te besluit. Dis daar waar iets groter begin gebeur, waar denke nie meer oor beheer gaan nie, maar oor teenwoordigheid.

Die illusie van begrip is ’n gemaklike plek om te bly, maar dit is nie waar groei gebeur nie.

Die wêreld verander te vinnig en ons kennis te stadig om ooit vas te hou aan sekerheid.

Miskien is dit goed so. Want elke keer as iets ons verstaan breek, word ons uitgenooi om weer nuut te kyk.

So volgende keer wanneer jy voel jy "verstaan" iemand, of jouself, of die lewe, los daardie gedagte vir ’n oomblik. Vra liewer: wat mis ek nog? Wat is die deel wat ek nie sien nie? Dis daar, in daardie leemte, waar wysheid begin groei. (#Kritiesedenke)

---

- H. Laubscher, 2025 www.handrelaubscher.online