Ons noem onsself mensdom , asof daar iets edel daarin lê . ’n Groot familie van denke en gevoel, van siel en stof. Maar party dae voel dit minder soos ’n eer en meer soos ’n soektog sonder rigting. Ons bou, ons breek, ons droom, ons vergeet. Ons kyk hoe mense aanlyn baklei oor wie reg is, terwyl die wêreld buite nog steeds ruik na reën en stof. Ons probeer sin maak van oorlog, liefde, kuns, en selfoonseine. Soms lyk dit of ons nie meer weet hoe om net mens  te wees nie — om s

Dis amper weer daardie tyd van die jaar. Die winkels blink, die strate ruik na kersfeeskoekies, en iemand iewers trek al “Last Christmas” te hard aan. Tog is daar iets aan Kersfees wat dieper lê as net die rooi versierings en geskenkpapier. Dit’s ’n tyd wat die wêreld stadiger maak, al is dit net vir ’n paar dae, en mense weer laat onthou hoe dit voel om regtig bymekaar te wees. Die geskiedenis van Kersfees is eintlik ’n mengsel van ou tradisies en nuwe gewoontes. Lank voor d

Ons is van kleins af geleer dat sekerheid ’n teken van krag is. Dat jy moet weet wat jy glo, waar jy staan, en wie jy is. Maar dalk is dit nie die waarheid nie. Dalk is dit net die maklikste manier om nie te vra nie. Twyfel word dikwels gesien as swakheid, asof mense wat vra ook mense is wat val. Tog is dit juis twyfel wat die wêreld laat beweeg. Elke wetenskaplike ontdekking, elke filosofiese besinning, elke verandering in die mens se denke het begin by iemand wat gesê het: