Dis amper vreemd hoe ongemaklik mense vandag met stilte is. Sit ’n groep mense in ’n kamer sonder musiek of fone, en binne ’n minuut voel almal onrustig. Tog is stilte nie ’n leemte nie, dis ’n behoefte. Dis die plek waar die gedagtes wat jy verdring het, uiteindelik hul stem kry. Daar was ’n tyd toe stilte deel van die mens se natuurlike ritme was. Mense het op stoep gesit en kyk hoe die son sak, sonder om iets te sê. Hulle het in stilte gewerk, geloop, gedink. Vandag leef o

Ons noem onsself mensdom , asof daar iets edel daarin lê . ’n Groot familie van denke en gevoel, van siel en stof. Maar party dae voel dit minder soos ’n eer en meer soos ’n soektog sonder rigting. Ons bou, ons breek, ons droom, ons vergeet. Ons kyk hoe mense aanlyn baklei oor wie reg is, terwyl die wêreld buite nog steeds ruik na reën en stof. Ons probeer sin maak van oorlog, liefde, kuns, en selfoonseine. Soms lyk dit of ons nie meer weet hoe om net mens  te wees nie — om s

Daar is iets eerlik aan die oomblik wanneer ’n mens jou eie refleksie deur die lens sien. Dis nie net ’n foto nie, dis ’n gesprek tussen die oog en die siel. Agter die kamera leer jy vinnig dat elke beeld ’n waarheid dra wat nie altyd in woorde pas nie. Die lig vang op vingers wat lankal gewoond geraak het aan die koue metaal van ’n kamera. ’n Intieme dans tussen tegniek en gevoel. Party mense sien net ’n foto; ander sien ’n storie wat nog nie klaar vertel is nie. In die stil

Leefstyl of Lugkasteel: Droom Groot, Leef Slim In 'n wêreld wat oorstroom word met media en leefstylopskrifte, kan dit maklik voel asof...