Glashuis

Daar was eens ’n huis van glas

hoog teen die rand van ’n heuwel,

gebou deur iemand wat glo

dat deursigtigheid veiligheid bring.

Elke muur het die wêreld gewys:

hoe mooi die son skyn,

hoe mense verbyloop

sonder om op te kyk.

In die huis het ’n kind gewoon

wat sy eie refleksie geselsies gevoer het,

’n spookbeeld van homself

gevang in elke ruit.

Hy het gedink dis lig wat hom beskerm,

dat sigbaarheid liefde beteken,

tot die dag toe die wind begin praat het

en ’n klip teen die venster slaan.

Toe bars die wêreld oop.

Die glas val soos sneeu,

skerp en blink soos herinneringe

wat te lank in die lig gelê het.

Hy het toe besef –

om gesien te word is nie altyd om geken te wees nie,

en party huise bly net heel

solank niemand te naby kom nie.

Recent Posts