Ai, Die Klein Karoo

As jy al ooit deur die klein Karoo gery het net voor sononder, sal jy weet daar’s ’n sekere manier waarop die lig die wêreld aanraak. Dis nie net mooi nie, dis sag — soos iets wat jou probeer onthou. Die wind waai nie haastig hier nie. Hy draai stadig oor die vlaktes, tussen die droë bome en die klippe wat al jare lê en luister.

Naby Loxton is daar niks wat haastig lyk nie. Die paaie loop reguit tot waar die aarde begin bewe. Die huise is oud en laag, met stoepmure wat die sonskyn opgaar soos herinneringe. En daar’s altyd iemand wat by die hek staan met ’n hand op die heiningdraad, kykend hoe die wind verbygaan, asof hy iemand groet wat hy lanklaas gesien het.

Die mense hier praat stadig. Nie omdat hulle dom is nie, maar omdat die lewe dit toelaat. Hulle meet tyd nie in ure of minute nie, maar in seisoene. In hoe lank dit vat vir die veld om weer groen te word, of vir die skaap om lammers te kry.

Die wind bring stories saam — van mense wat lankal weg is, van kinders wat hier grootgeword het en toe dorp toe getrek het. As jy mooi luister, hoor jy hulle lag nog. Dis asof die wind dinge onthou wat ons vergeet het.

En in die aand, wanneer die lug so skoon raak dat jy voel jy kyk reg in die hart van die heelal, sit iemand dalk buite met ’n komberse om sy skouers. Hy luister hoe die krieke sing, hoe die koue deur die klowe gly, en hoe die stilte stadig oor alles sak.

Dis dan wat jy besef: hier gebeur niks, maar alles gebeur tog. Elke asem, elke geluid, elke herinnering wat in die wind bly hang. Dis die soort plek waar jy leer dat stilte nie leeg is nie — dis vol van alles wat jy nooit regtig verloor nie.

Miskien is dit hoekom mense altyd sê hulle kom “huis toe” as hulle weer deur die Karoo ry. Want hier, tussen klippe en wind, voel dit of iets jou nog ken.

---