Daar was eens ’n huis van glas hoog teen die rand van ’n heuwel, gebou deur iemand wat glo dat deursigtigheid veiligheid bring. Elke muur het die wêreld gewys: hoe mooi die son skyn, hoe mense verbyloop sonder om op te kyk. In die huis het ’n kind gewoon wat sy eie refleksie geselsies gevoer het, ’n spookbeeld van homself gevang in elke ruit. Hy het gedink dis lig wat hom beskerm, dat sigbaarheid liefde beteken, tot die dag toe die wind begin praat het en ’n klip teen die venster slaan. Toe...

Daar is iets eerlik aan die oomblik wanneer ’n mens jou eie refleksie deur die lens sien. Dis nie net ’n foto nie, dis ’n gesprek tussen die oog en die siel. Agter die kamera leer jy vinnig dat elke beeld ’n waarheid dra wat nie altyd in woorde pas nie. Die lig vang op vingers wat lankal gewoond geraak het aan die koue metaal van ’n kamera. ’n Intieme dans tussen tegniek en gevoel. Party mense sien net ’n foto; ander sien ’n storie wat nog nie klaar vertel is nie. In die stilte van daardie...

As jy al ooit deur die klein Karoo gery het net voor sononder, sal jy weet daar’s ’n sekere manier waarop die lig die wêreld aanraak. Dis nie net mooi nie, dis sag — soos iets wat jou probeer onthou. Die wind waai nie haastig hier nie. Hy draai stadig oor die vlaktes, tussen die droë bome en die klippe wat al jare lê en luister. Naby Loxton is daar niks wat haastig lyk nie. Die paaie loop reguit tot waar die aarde begin bewe. Die huise is oud en laag, met stoepmure wat die sonskyn opgaar soos...